10 kobiet ze słynnych obrazów, o losach których nie znaliśmy

Nasza redakcja postanowiła opowiedzieć o kobietach, czyje twarze są nam dobrze wiadome, a ich historie – nie.

Jeanne Samari

Auguste Renoir, "Portret aktorki Jeanne Samary", 1877 r.

Aktorka Jeanne Samary chociaż i nie potrafiła stać się gwiazdą sceny (grała ona głównie pokojówek), ale miała szczęście w czymś innym: pewny czas ona mieszkała niedaleko od pracowni Renoira, który w 1877–1878 latach napisał cztery jej portrety, tym samym wysławiając ją więcej, aniżeli to mogłaby zrobić jej kariera aktorska. Jeanne grała w przedstawieniach od 18 lat, w 25 ona wyszła za mąż i narodziła troje dzieci, potem nawet napisała dziecięcą książkę. Ale przeżyła ta atrakcyjna pani, niestety nie długo: w 33 lata zachorowała na tyfus i umarła.

Cecylia Gallerani

Leonardo da Vinci "Dama z gronostajem"

1489–1490 lata

Cecylia Gallerani była dziewczyną z arystokratycznej włoskiej rodziny, która w wieku 10 (!) lat już była wyswatana. Jednak kiedy dziewczynce było 14, zaręczyny z niewiadomych przyczyn były rozerwane, a Cecylia była wysłana do klasztoru, gdzie i zapoznała się (czy to wszystko było podstępem) z księciem Mediolanu Ludwikiem Sforzy. Zaczął się romans, Cecylia zaszła w ciążę i książę zakwaterował dziewczynę w swoim zamku, ale tu przyszedł czas wstąpić do dynastycznego małżeństwa z drugą kobietą, której, oczywiście, obecność kochanki w ich domu nie spodobała się. Wtedy po porodach Gallerani książę zabrał sobie syna, a ją wydał za mąż za zubożałego hrabiego.

W tym małżeństwie Cecylia narodziła czworo dzieci, trzymała omal nie najlepszy w Europie salon literacki, bywała u księcia jako gościa i z zadowoleniem grała z jego dzieckiem od nowej kochanki. Przez czas małżonek Cecylii zginął, nastała wojna, ona utraciła swój majątek i znalazła schronienie w domu siostry tej samej żony księcia − oto w takich świetnych relacjach ona była z ludźmi. Po wojnie Gallerani przywróciła swój majątek, gdzie i mieszkała aż do swojej śmierci w wieku 63 lat.

Zinaida Yusupova

V.A. Sierow "Portret księżnej Zinaidy Yusupovej" 1902 r.

Najbogatsza rosyjska dziedziczka, ostatnia z rodu Yusupovych, księżniczka Zinaida była nieprawdopodobnie piękną, i, nie zważając na to że jej położenia domagały się w wśród innych dostojne osobistości, za mąż ona chciała wyjść z miłości. Pragnienie swoje ona zrealizowała: małżeństwo było szczęśliwe i przyniosło dwóch synów. Yusupova dużo czasu i sił traciła na działalność charytatywną, przy czym po rewolucji przedłużyła ją i na wygnaniu. Ulubiony starszy syn zginął w pojedynku, kiedy księżna miała 47 lat, i ona ledwie przeniosła tą stratę. Od początku niepokoju w mieście Yusupovy porzuciły Petersburg i osiedliły się w Rzymie, a po śmierci małżonka księżna przejechała do syna, do Paryża, gdzie i przeprowadziła pozostałość swoich dni.

Maria Lopuchin

V.L. Borovikovsky "Portret M.I. Lopukhinoy", 1797 r.

Borovikovsky napisał mnóstwo portretów rosyjskich szlachcianek, ale ten – najbardziej uroczy. Maria Lopuchina, przedstawicielka hrabiowskiego rodu Tołstych, jest przedstawiona tu w delikatnym wieku 18 lat. Portret był zamówiony jej małżonkiem Stepanem Avraamovichym Lopukhinym wkrótce po ślubie. Swoboda i trochę wyniosły pogląd wydają się czy to zwykłą pozycją dla podobnego portretu epoki sentymentalizmu, czy to oznakami melancholijnej i poetyckiej natury. Los tej tajemniczej dziewczyny okazał się smutnym: po 6 latach po napisaniu obrazu Maria zmarła przez gruźlicę.

Dzhovanina i Amatsilia Pacini

Karł Briułłow "Amazonka", 1832 r.

"Amazonka" Briułłowa – genialny frontalny portret, w którym jest wszystko luksusowe: i jaskrawość farb, i świetność draperii, i piękność modeli. Na nim są przedstawione dwie dziewczynki, które mieli nazwisko Pacini: starsza Dzhovanina siedzi na koniu, młodsza Amatsilia patrzy na nią z ganku. Obraz Karłu Briułłowu – swojemu wieloletniemu kochankowi – zamówiła ich adopcyjna matka, hrabianka Julia Pawłowna Samoilova, jedna z najpiękniejszych kobiet Rosji i dziedziczka ogromnego majątku. Dorosłym córkom hrabianka gwarantowała duży posag. Ale okazało się, że w starości ona praktycznie zbankrutowała, ale przybrane córki Dzhovanina i Amatsilia przez sąd wymagali u hrabianki obiecane pieniądze i majątek.

Simonetta Vespucci

Sandro Botticellego "Narodziny Wenus"

1482–1486 lata

W słynnym obrazie Botticellego jest przedstawiona Simonetta Vespucci – pierwsza piękność florenckiego renesansu. Simonetta urodziła się w bogatej rodzinie, w 16 lat wyszła za mąż za Marco Vespucci (krewnego Amerigo Vespucci, który "odkrył" Amerykę i dał kontynentu swoje imię). Po weselu nowożeńcy osiedli się we Florencji, byli przyjęte przy dworze Wawrzyńca Wspaniałego, który w te lata słynął się wielkimi bankietami i przyjęciami.

Piękna, przy czym bardzo skromna i życzliwa Simonetta szybko zakochała do siebie mężczyzn florenckich.

Okazywać znaki uwagi dla niej starał się sam władca Florencji Lorenz, ale aktywniej wszystkich jej domagał się jego brat Giuliano. Piękność Simonetty inspirowała wielu malarzy tego czasu, wśród których był Sandro Botticelli. Uważa się, że z momentu ich spotkania modelką wszystkich Madonn i Wenus autorstwa Botticellego była właśnie Simonetta. W wieku 23 lat Simonetta zmarła przez gruźlicę, nie zważając na wysiłki najlepszych dworskich lekarzy. Po tym malarz przedstawiał swoją muzę tylko z pamięci, a w starości chciał, żeby jego pochowały obok niej, co i było zrobione.

Vera Mamontov

W.A. Sierow, "Dziewczyna z brzoskwiniami", 1887 r.

Najsłynniejszy obraz maestra malarstwa Walentyna Sierowa był napisany w posiadłości bogatego przemysłowca Savvy Iwanowicza Mamontova. Codziennie w ciągu dwóch miesięcy malarzowi pozowała jego córka, 12-letnia Vera. Dziewczynka urosła i przekształciła się na śliczną dziewczynę, wyszła za mąż po wzajemnej miłości za Alexandra Samaryna, który należał do znanej rodziny szlacheckiej. Po podróży poślubnej we Włoszech rodzina osiedliła się w mieście Bogorodsk, gdzie jeden po drugim urodziły się troje dzieci. Ale niespodziewanie, w grudniu 1907 roku, zaledwie po 5 latach w ślubie, Vera Savvishna zmarła przez zapalenie płuc. Miała tylko 32 lat, a jej mąż więcej tak i nie ożenił się.

Alexandra Pietrowna Struyskaya

F.S. Rokotov, "Portret Struyskiej", 1772 r.

Ten portret autorstwa Rokotova niby powietrzna podpowiedź. Alexandrze Struyskiej było 18, kiedy jej wydali za mąż za bardzo bogatego wdowca. Jest legenda, że na wesele mąż podarował jej ani więcej, ani mniej – nową cerkiew. I całe życie pisał dla niej wiersze. Było to małżeństwo szczęśliwe, na pewno nie wiadomo, ale wszyscy, kto bywał w ich domu, zwracali uwagę na to, jak są niepodobne między sobą małżonkowie. W 24 latach małżeństwa Aleksandra urodziła mężowi 18 dzieci, 10 z których zmarły w dzieciństwie. Po śmierci męża ona przeżyła jeszcze 40 lat, twardo zarządzała majątkiem i zostawiła dzieciom przyzwoity majątek.

Galina Włodzimirowna Aderkas

B.M. Kustodiev "Portret kupcowej", 1918 r.

"Portret kupcowej", Kustodieva – prawdziwa ilustracja tej jaskrawej i dobrze karmionej Rosji, gdzie jarmarki, karuzele i "chrupot francuskiej bułki". Obraz był napisany w porewolucyjnym głodnym 1918 roku, kiedy o takim dostatku można było tylko marzyć.

Dla kupcowej w tym portrecie-obrazie pozowała Galina Włodzimirowna Aderkas – prawdziwa baronowa z rodu, prowadzącego swoją historię aż od jednego liwonijskiego rycerza XVIII wieku. W Astrachanie Galia Aderkas była sąsiadką Kustodievych po domu, z szóstego piętra; do studio dziewczynę przyprowadziła żona malarza, zauważywszy kolorystyczny model. W ten okres Aderkas była całkiem młoda – studentka pierwszego roku Wydziału Lekarskiego – i na szkicach jej figura wygląda o wiele cieńszą. Po ukończeniu studiów i pracując przez jakiś czas jako chirurg, ona zostawiła zawód i do radzieckich lat śpiewała w składzie rosyjskiego chóru, brała udział w dubbingu filmów, wyszła za mąż i została występować w cyrku.

Lisa Gherardini

Leonardo da Vinci, "Mona Liza", 1503–1519 lata

Być może jednym z najbardziej znanych i tajemniczych portretów wszech czasów i narodów – to słynna Mona Liza autorstwa wielkiego Leonardo. Wśród wielu wersji o tym, komu należy legendarny uśmiech, oficjalnie w 2005 roku potwierdziła się następna: na płótnie jest przedstawiona Lisa Gherardini, żona kupca jedwabiu z Florencji, Francesco del Giocondo. Portret mógł być zamówiony malarzowi, żeby odznaczyć urodzenie syna i kupno domu.

Wraz z mężem Liza wyhodowała pięć dzieci i, bardzo prawdopodobnie, jej małżeństwo było oparte na miłości. Kiedy małżonek zmarł przez dżumę i Lizę również uraziła ta ciężka choroba, jedna z córek nie zlękła się wziąć matkę do siebie i wychodzić ją. Mona Liza powróciła do zdrowia i przeżyła jeszcze pewny czas razem ze swoimi córkami, umarłszy w wieku 63 lat.