15 najlepszych filmów filozoficznych XXI wieku

Dziś proponujemy listę filmów właśnie z takim posmakiem: najlepsze filmy filozoficzne nowego wieku wybrane przez amerykański portal Taste of Cinema.

Ten film podejmuje wiele różnych tematów, wśród których są życie, socjalizacja, rozwój osobowości, a także odwieczny problem ojców i dzieci. Refleksje bohatera są wyświetlane równolegle z rozwojem Wszechświata, a w szczególności naszej planety, narodzeniem, katastrofą i śmiercią...

Reżyser tego filmu nazywany jest amerykańskim Kafką. W swoim dziele podjął mnóstwo tematów, wzbudził u widzów niesamowitą ilość myśli i ogromna rozmaitość emocji. Jeśli coś reżyserowi można zarzucić, chyba że być może to, że chciał powiedzieć bardzo wiele.

Ten film uczy nas dostrzegać swoje błędy i nigdy o nich nie zapominać. A także zrozumieć, że wszyscy jesteśmy niedoskonali i trzeba siebie kocha takimi, jakimi jesteśmy. A co najważniejsze, to opowieść o pięknej i prawdziwej miłości. Film, który stał się już klasyką.

Być może jest to najlepszy film braci Coenów. Fabuła jest dość prosta i znana z filmów gangsterskich wszystkich czasów i narodów. Ale Coenowie popracowali tak, że o przeciętności filmu trudno mówić. On wciąga całkowicie, tak że przez cały czas oglądania widz siedzi z szeroko otwartymi oczami, czas od czasu wzdrygając się z zaskoczenia.

Ten film spodobał się fanom takich filmów jak "Drzewo życia" i "Pan Nikt", czyli tym, którzy lubią, gdy im samym pozostawili możliwość wytłumaczenia sensu tego, co się dzieje. Widz sam, w zależności od swoich przekonań i postrzegania, będzie widzieć swoją historię i swój sens w tym, co się dzieje.

Film jest drugim w "trylogii depresji" Larsa von Triremy, wraz z "Antychrystem" i "Nimfomanką". Fabuła rozgrywa się w dni, które poprzedzają globalną katastrofą. Do Ziemi zbliża się olbrzymia planeta o nazwie Melancholia. Możliwe, pod nią ukrywa się nasza własna melancholia, frustracja, depresja?.. Warto się nad tym zastanowić...

Oto Jean Dominique — fartowny redaktor magazynu Elle z uśmiechem na twarzy w otoczeniu pięknych kobiet. Kolejne zdjęcie — oto on, Jean-Dominique, skulony na wózku inwalidzkim, z jednym okiem i konwulsyjnie zaciśniętymi ustami. Desperacko próbuje wznieść ku niebu, jak motyl, ale jego ciało jest sparaliżowane. Wszystko, co ma, to pamięć i wyobraźnię.

Czy kiedykolwiek miałeś do czynienia z sytuacją, gdy czegoś nie wiesz i bardzo chcesz to wiedzieć, ale ujawniwszy prawdę, nagle zdajesz sobie sprawę, że prawda ta ci nie była potrzebna? Lepiej pozostać w pełnej niewiedzy...

Ten film był kręcony w ciągu 12 lat. Niezwykle trudno przekazać słowami to, jak mocny posmak daje ta kreacja Richarda Temu. Dotykając najbardziej cienkich strun duszy, film może stać się dla każdego widza niezwykle osobistym doświadczeniem, które ludzie będą zachowywać w sobie w ciągu długich lat, a może i przez całe życie.

"Poważny człowiek" — to produkt ateistycznego światopoglądu reżyserów. Kwestię wiary — jedną z centralnych idei dzieła — reżyserzy rozegrali w bardzo nieoczekiwany sposób. Coenowie zastanawią się nad namalowanym przez nich samych typem człowieka, całkowicie wyłączonego z życiowego potoku w oczekiwaniu na pomoc z nieba.

Wszyscy ludzie od dawna są nieśmiertelni i chętnie oglądają programy telewizyjne z wielką gwiazdą — niedołężnym szalonym staruszkiem Nemo, który opowiada o tym, jak on żył. Tylko to nie jest intuicyjne chronologiczne opowiadanie, a różne warianty jego życia. Którą drogę w końcu wybrał pan Nemo? A może to w ogóle po prostu fantazji? Być może jest to najlepszy film, w którym przeszłość, teraźniejszość i przyszłość splatają się w jedną całość.

Ten film pokazuje, do czego może doprowadzić ludzka chciwość. Nawet jeden mały szczegół może zmienić się w śnieżną ławinę, która staje się coraz większa i większa. Po obejrzeniu filmu nieświadomie odczuwasz ciśnienie i potrzebujesz wiele czasu, aby odejść od tego, co obejrzałeś.

Temat filmu nie jest nowy. Główny bohater przeżywa kryzys wieku średniego. Przypadkowo spotyka swoją pierwszą miłość, z którą rozstał się w młodości z nieznanych przyczyn. Z powodu niezwykłej kompozycji trudno skupić się na głównej postaci. Ale powoli zaczynasz rozumieć pomysły i aluzje reżysera.

Reżyser Darren Aronofsky pokazał swoją wizję historii Noego. Niech w filmie obecne są zdarzenia których nie ma w Księdze Rodzaju, ale bez tego film wyglądałby nie tak spektakularne i efektywnie — inaczej nie ma sensu chodzić na taki film. Najważniejszej istoty nie brakuje: w filmie jest głęboka moralność i filozofia. On pokazał Ziemię, która ugrzęzła w grzechach, i spróbował skierować ją na właściwą drogę.

To nie tylko niezwykle dobry film, fascynujący kosmicznymi krajobrazami, pustynnymi widokami, gigantyczną falą, zbliżającą się do widza, ale także film o aktualnych problemach ludzkości. Jeśli się nie stronisz długich podróży kosmicznych, pokrytych lodem planet i głębokich refleksji, być może warto ci obejrzeć ten film.