4 najpopularniejsze trucizny w historii świata

W filmach i książkach najczęściej mamy do czynienia z bezlitosnymi, okrutnymi przestępcami, którzy zabijają swoje ofiary, wykorzystując do tego różne trucizny.

1. Rycyna

Rycyna

W 1978 roku bułgarski dysydent Gieorgij Markow zmarł otruty rycyną. Markowa zaczepił nieznajomy, lekko go trącając tzw. bułgarskim parasolem, którego specjalnie skonstruowane zakończenie końcówki wyposażone było w rodzaj wysuwanej igły, z której po wbiciu w ciało jest wystrzeliwana miniaturowa kuleczka z ryciną.

Największe stężenie rycyny znajduje się w nasionach tej rośliny. Olej rycynowy przez nas używany nie jest niebezpieczny. Nawet po zjedzeniu kilka ziarenek, można umrzeć. Trujące działanie rycyny polega na hamowaniu syntezy białka w komórkach. Śmierć następuje w ciągu kilku dni po zażyciu trucizny. Odtrutka na rycinę może być podana do 24 godzin od momentu zatrucia.

2. Arszenik

Arszenik

Arsen – pierwiastek chemiczny z grupy azotowców. Jest substancją silnie trującą. Już w Średniowieczu stał się popularną trucizną, gdyż objawy zatrucia arszenikiem bardzo są podobne do objawów cholery. To ułatwiało zamaskowanie zbrodni. Po spożyciu arszeniku pojawiają się krwiste wymioty, metaliczny posmak w ustach, drgawki i w końcu następuje śmierć.

Substancja jest bezwonna i pozbawiona smaku, dlatego idealnie nadaje się na truciznę. Arszenik często jest nazywany "królem trucizn". Na skutek zatrucia arszenikiem w 1821 r. prawdopodobnie zginał sam Napoleon, gdyż podczas analizy badawczej włosów cesarza znaleziono w nich arszenik.

3. Strychnina

Strychnina

Strychnina to alkaloid występujący w nasionach kulczyby wroniego oka. Występuje w postaci bezbarwnych kryształów o silnie gorzkim smaku i często była stosowana jako pestycyd, zwłaszcza trucizna na szczury i ptaki. Zatrucie skutkuje skurczami mięśni, dusznościami, nadmiernym pobudzaniem. W przypadku dawki powyżej 25 mg dochodzi do przykurczy mięśni klatki piersiowej i śmierci poprzez uduszenie. Oskar Dirlewanger, niemiecki zbrodniarz wojenny, wstrzykiwał Żydom, przebywającym w obozach koncentracyjnych strychninę i przyglądał się powolnej ich agonii.

4. Cyjanowodór

Cyjanowodór

Cyjanowodór, HCN – nieorganiczny związek chemiczny, będący bezbarwną, lotną i silnie trującą cieczą o zapachu gorzkich migdałów, który może być jednak niewyczuwalny przez niektóre osoby. Znalazł zastosowanie w przemyśle.

Stężenie HCN w powietrzu 300 mg\m3 powoduje natychmiastowy zgon. W czasie II wojny światowej był stosowany pod nazwą Cyklon B do trucia więźniów w niemieckich obozach zagłady. Stosuje się go również do wykonywania kar śmierci w komorze gazowej w USA. Cyjanowodór po dostaniu się do krwi dezaktywuje enzymy oddychania tkankowego, blokuje proces uwalniania tlenu z czerwonych krwinek, a jak wiadomo, serce i mózg do normalnego funkcjonowania potrzebują tlenu, więc śmierć następuje bardzo szybko. Wielu przestępców używało sole cyjanowodoru (cyjanki) do zabicia swoich ofiar, dodając je do potraw.

 
 
 
Błąd w tekście? Zaznacz go i kliknij: Ctrl + Enter Systema Orphus© Orphus
Oferty pracy | Kontakty