• Modaеще ▼
• Turystyka
• Gwiazdy
• Ezoteryka
• Fitness
• Psychologia i stosunki
• Dom
• Macierzyństwo
• Uroda i zdrowie
• Jedzenie

• Aktualności mody
• Przewodnik zakupów
• Akcesoria
• Moda ślubna
• Lekcje stylu

Historia spódnicy od Średniowiecza do czasów współczesnych

W dalekiej przeszłości taki zwyczajny dla nas przedmiot garderoby jak spódnica służył do ochrony przed chłodem i wiatrem nie tylko kobietom, ale również mężczyznom. Historia powstania pierwszej spódnicy pozostaje tajemnicą, ale już w V-VI tysiącleciu owy element garderoby był szeroko rozpowszechniony. Na początku nasi przodkowie nie dokonywali podziału na spódnice męskie i damskie. Żadnej roli nie odgrywała nie tylko płeć, ale również wiek i pozycja społeczna. Wiec nie ma nic dziwnego, że wszyscy się ubierali jednakowo. I dopiero w Średniowieczu historia spódnicy zaczyna się intensywnie rozwijać.

Historia pochodzenia klasycznej spódnicy bierze swoje początki w Hiszpanii w wieku XVI. W tamtych czasach najbardziej rozpowszechnionym elementem garderoby codziennej były tuniki, a na różne uroczystości panie zakładały suknie. Dokładnie nie jest wiadomo komu przyszło do głowy rozdzielić strój na spódnicę i gorset, jednak dosyć szybko ona stała się bardzo popularna. Spódnica umożliwiała kobiecie stwarzać nie tylko niepowtarzalne modne wizerunki z koszulą i gorsetem na zmianę, ale również zaoszczędzać na materiałach, które w Średniowieczu były dosyć drogie.

Być może to się wydaje dziwne, ale historia stworzenia spódnicy damskiej związana jest z ...końmi! Włos koński występował w postaci wypełniacza między kilkoma warstwami materiału, dzięki czemu spódnica była bardzo puszysta i objętościowa. Wyglądały takiego typu stroje bardzo elegancko, jednak dosyć duża waga włosa końskiego nie umożliwiała kobietom swobodnego poruszania się.

Nieco później ciężkie spódnice były zastąpione modelami karkasowymi. Połączone obręcze w postaci piramidy kobiety umieszczały na talii, a z góry zakładały ładne tkaniny. Mocowano taką spódnicę bezpośrednio do gorsetu, więc bez obcej pomocy kobieta nie poradziłaby sobie z takim strojem i nie mogła się ubrać samodzielnie.

Włoszki i Francuzki postanowiły się pozbyć ciężkich karkasów zastąpiwszy je poduszkami na biodrach, w środku których znajdowała się zwykła wata. Jednak historia mody spódnicy twierdzi, że owy wariant również przetrwał niedługo. Już w wieku XVII zjawiły się modele z prostą sylwetką, zdobione draperią lub objętościowymi falbankami. Wielowarstwowość zdobyła taki rozmach, że spódnica z piętnastoma warstwami uważała się za zwykłe zjawisko.

Kilka stuleci później stały się popularne spódnice-dzwony. Na początku objętość stwarzano za pomocą tych samych karkasów, następnie zostały zastąpione halkami z krynoliny. Interesujący fakt: surowość i elegancja, które w wieku XIX były wzorem kobiecej urody, całkowicie zakazywały noszenia spódnic w jakimkolwiek innym kolorze, który różnił się od białego. Kobieta w kolorowej spódnicy automatycznie była nazywana rozpustnicą. Natomiast popierano podkreślanie pośladków, więc kobiety zakładały spódnice z turniurami – specjalne walce objętościowe.

Wąskie, ”kulawe” spódnice lat 20-tych stały się trendem dzięki Cecile Sorel, krótkie modele stworzone przez Mary Quant i rozpowszechnione przez znaną Twiggi spódnice z długimi frędzlami – owy element garderoby doznał niesamowitych przemian! Rola kobiety we współczesnym społeczeństwie zmieniła się jeszcze na początku zeszłego wieku, więc dziś każda kobieta może zakładać to co się jej chce. Spódnice proste są bardziej wygodne i praktyczne, nie ma potrzeby chować. Proste i w postaci litery A, ołówkowe spódnice, lakoniczne i eleganckie, krótkie i długie, grube i delikatne, proste i wielowarstwowe, kolorowe i w jednym kolorze – wybór spódnic jest ograniczony tylko pod względem gustów i szczególności figury kobiety.