Post o nieskończenie pięknych rzeźbach

W tym artykule prezentujemy posągi, które powodują podziw, niekłamany zachwyt i tylko jedyne pytanie: "Czy to możliwe?"

"Amor i Psyche"

"Wenus i Adonis", "Trzy gracje", "Penitent Magdalena"

Antonio Canova, jeden z najwybitniejszych rzeźbiarzy klasycyzmu, czerpał inspirację ze starożytnych mitów i podań. Canova przede wszystkim starał się ucieleśnić ideał piękna: harmonijne połączenie płynnych lini, jasnych form, spokojnych ruchów. Patrząc na te zmysłowe sylwetki, trudno uwierzyć, że mistrzowi często zarzucano nadmierną powściągliwość, brak witalności jego dzieł. Zresztą, kilka pokoleń zachwyconych widzów mają zupełnie inne zdanie na ten temat.

Jean-Jacques Pradier "Toaleta Atalanta"

Kleomenes Ateński " Marsiglius", Pierre Julien "Umierający gladiator", Jean-Jacques Pradier "Toaleta Atalanta"

Głównym zadaniem każdego rzeźbiarza jest przedstawienie figury ludzkiej idealnie prawdziwej lub w wyidealizowanej postaci, więc nauka wszystkich cech budowy ciała podczas tworzenia rzeźby ma dla artysty bardzo ważne znaczenie. Pierwsze nauki o proporcjach dotarły do nas z antyku, z biegiem czasu zmieniały się i poprawiły się, ale we wszystkie epoki prawdziwi twórcy pozostali wierni ideałom piękna i harmonii.

"Porwanie Prozerpiny Pluton"

"Ekstaza błogosławionej Ludwiki Albertoni", "Apollo i Daphne", "Jezus"

Marmurowy posąg "Porwanie Prozerpiny Pluton" Giovanni Lorenzo Bernini zaczął tworzyć w 1621 roku, miał wtedy zaledwie 23 lata. "Przezwyciężyłem marmur i uczyniłem go elastycznym jak wosk, i tym samym mogłem do pewnego stopnia połączyć rzeźbę z malarstwem" — pisał Bernini.

Monumentalny włoski cmentarz Staglieno jest jednym z najbardziej znanych i najczęściej odwiedzanych na świecie. Trudno uwierzyć, że jedno miejsce może umieścić taką Ilość pomników prezentujących wysoki poziom artystyczny, mauzoleów i sarkofagów. Prawie wszystkie nagrobki na tym cmentarzu stworzone przez najbardziej znanych włoskich rzeźbiarzy XIX wieku — Santo Varney, Giulio Monteverde i innych. Przesądni mieszkańcy Genui nie lubią go i starają się omijać właśnie ze względu na obfitość misternie wykonanych rzeźb, które wydają się niemal żywe.

Rafael Monty "Marmurowe woalki"

Giovanni Stratstsi "Maryja", Antonio Corradini "Czystość", Rafael Monty "Westalka"

Stworzenie efektu cienkiej woalki, zdolnej poruszyć się nawet od najmniejszego powiewu wiatru, wymaga dużej umiejętności. Chociaż technika ”woali" w rzeźbie znana jeszcze z czasów Starożytnej Grecji, w całej historii tylko kilku artystom udało się osiągnąć doskonałość w tej sztuce. Wśród nich — rzeźbiarzy XIX wieku Giovanni Stratstsi, Antonio Corradini i Rafael Monti.

Rzeźby aniołów mocno weszły w europejską kulturę w postaci pomników osobom zmarłym jako obraz głębokiego żalu i miłości, opieki nad duszą zmarłego człowieka. Rzeźby aniołów historycznie prawie zawsze były wykonywane z białego marmuru: kolor kamienia miał podkreślić czystość i wzniosłość stylu.

"Poeta i muza"

"Pocałunek", " Danaus ", "Eternal idol"

W wielu rzeźbach Auguste Rodina, mistrza epoki modernizmu, znajdują odzwierciedlenie osobiste przeżycia artysty, w szczególności jego relacje z Camille Claudel. Poznali się w 1883 roku, kiedy Rodin wykładał rzeźbę jej i jej przyjaciołom. Po roku Camille zaczęła pracować w jego studio i stała się dla niego źródłem inspiracji, modelką, uczennicą i kochanką. Ukoronowaniem ich miłości i wspólnej pracy zostało dzieło " Wieczny idol”. Mężczyzna stoi przed dziewczyną na kolanach, nie mogąc spojrzeć jej w oczy. Jeszcze chwilę temu ściskała go, ale już zdejmuje ręce i odwraca pełne smutku spojrzenie. Ich oczy są zamknięte — nie widzą przyszłości.