Za kim naprawdę tęsknimy?

Pisarz Paul Hudson uważa, że naprawdę jesteśmy zdolni tęsknić tylko za tym, jakimi wyobrażamy sobie ludzi, a nie jakimi oni są naprawdę. Ta właściwość częściowo wyjaśnia, dlaczego czasami jesteśmy takie zmienne w relacjach. Tak już ludzie są ułożeni, że o każdym człowieku u nas składa się własna wyjątkowa opinia.
Ale wszyscy lubimy trochę romantyzować. Często pamiętamy nie zachowanie, czy uczynki ludzi w odnoszeniu do nas, a to co odczuwaliśmy w tej chwili. Przy czym robimy wybór na korzyść silnych pozytywnych emocji i one zaściełają naszą pamięć o człowieku.
Ludzie, którzy źle do ciebie odnosili się, nie są warci tego, żeby za nimi tęsknić.
Czasami tęsknimy za ludźmi, którzy rzeczywiście są tego warci. A czasami brakuje nam ludzi, którzy odnosili się do nas bardzo źle, ale w naszej pamięci pozostały tylko dobre wspomnienia. Nie lubimy uczucia samotności i stale odczuwamy zapotrzebowanie człowieka obok. To absolutnie naturalne uczucie i nie trzeba się go wstydzić.
Ale pozwalać sobie tęsknić za ludźmi, którzy źle do nas odnosili się, nie trzeba. Być może w szczególnych sytuacjach oni zachowywali się godnie, ale życie składa się nie tylko z wyjątkowych chwil.
Nie gódź się ze złym odnoszeniem do siebie, to jest po prostu niewybaczalne.
Są ludzie, za którymi tęsknisz, tylko kiedy jesteś smutny i samotny.
Prawdziwą miłość można łatwo wyróżnić od wszystkich innych uczuć, które za nią przyjmujemy. Jeśli tęsknisz za kimś, tylko kiedy jest ci smutnie, czy samotnie – to nie jest miłość. Za pomocą przyjemnych wspomnień o jakimś człowieku my po prostu staramy się pozbyć uczucia samotności.
Z innej strony, jeśli nawet w najszczęśliwszych chwilach tęsknisz za człowiekiem, to więc na to rzeczywiście są przyczyny. Kiedy szalenie chce ci się rozdzielić z kimś najszczęśliwsze wydarzenia swojego życia, możesz być pewny: kochasz tego człowieka.
Tęsknisz nie za człowiekiem, z którym byłeś obok. Tęsknisz za tym, kim byłeś obok tego człowieka.
Wyruszając do przeszłości i wspominając ludzi, których kiedyś kochałeś, swoje uczucia w stosunku do nich, wydarzenia, które przeżyliście razem, myślimy więcej nie o tych ludziach, a o tym kim byliśmy obok nich. Wszyscy jesteśmy trochę egocentryczne przez swoją naturę. To należy po prostu przyjąć i nauczyć się żyć z tym.
Nie współdziałamy bezpośrednio z ludźmi, których kiedyś lubiliśmy. Mamy tylko ich obrazy, które złożyły się w naszej świadomości. I oni mają właściwość zmieniać się z czasem. Zawsze można wrócić w swojej pamięci do przeszłości i zmienić swoje odnoszenie do człowieka i jego uczynków i słów.
Dzięki temu są najbardziej liczący się dla nas ci ludzie, którzy najbardziej na nas wpłynęli. Przecież w naszej pamięci zostają spowodowane tymi ludźmi emocje, a nie ich działania.
Toż możesz tęsknić nie za samym człowiekiem, a za tym kim byłeś obok niego. To nostalgia, ale jest tak już urządzony człowiek – i nieważne, rozumiemy i przyjmujemy my to, czy nie.
Mimo wszystko jesteśmy jednak zdolni kochać przez całe swoje życie jednego człowieka. Jesteśmy zdolni tęsknić za nim i rozumieć, czego już nie będziemy mieć, utraciwszy go. Ale częściej cierpimy za ludźmi, którzy nie zasługują na naszą uwagę. Uczcie się rozróżniać ich, i wasze życie stanie się tylko lepsze.











